Gdyby wszystko co robi człowiek było zachowywane i pozostawało nienaruszone bez względu na to co się dzieje w przestrzeni państwowej troska o wszelkiego rodzaju dziedzictwo nie była by w cudzysłowie potrzebna ponieważ wszystko było by dostępne i nie zagrożone zniszczeniem i zapomnieniem. Niestety jednak życie jest na tyle skomplikowane że często zdarza się że wytwory rąk jak i umysłu ludzkiego zostają zaprzepaszczone w wyniku niedopatrzenia albo też celowych działań co tym bardziej rzuca cień na dopuszczających się takich działań. Powodów dla których warto dbać właśnie o dziedzictwo kulturowe narodu jest wystarczająco dużo by wymienianie ich zajęło zdecydowanie dużo czasu. Warto jest przytoczyć te które zdecydowanie przemawiają do zbiorowej wyobraźni, czyli można zacząć od tego że dziedzictwo kulturowe jest pamięcią zbiorową wszystkiego co się na terenie danego państwa działo i znalazło wyraz w twórczości. Czyli porównać można dziedzictwo do wielkiego skarbca do którego wszyscy mogą coś od siebie wnieść a przede wszystkim nad którym powinni sprawować staranna pieczę. Ponieważ to co robiły poprzednie pokolenia stanowi o tożsamości danego narodu czy też grup społecznych, bez pamięci o tym co było i co się działo trudno jest zachować właśnie taką grupową tożsamość. Często podczas dyskusji jest podkreślane że dziedzictwo kulturowe jako takie powinno podlegać szczególnej ochronie z tytułu roli jaką pełni. Z tego też tytułu jest powtarzane w dobrej wierze przekonanie że nie wolno nikomu zagarnąć dziedzictwa ponieważ jest ono dobrem wspólnym. Na tym tle niestety rodzą się czasem problemy ponieważ skoro dziedzictwo jako takie do nikogo nie należy to nie ma też nikogo kto by się poczuwał do opieki nad nim poza samym państwem. Niestety państwo jako organizm publicznoprawny ma zbyt wiele obowiązków by ogarnąć w całości właśnie zagadnienie ochrony dziedzictwa i próbuje w ramach delegacji przekazywać te uprawnienia a właściwie obowiązki mniejszym podmiotom publicznoprawnym jak samorządy. Te powinny traktować wszystko to co wpisuje się w dziedzictwo jako kapitał dosłownie i w przenośni. Sama siła takiego kapitału polega na tym że dziedzictwo kulturowe jest popularne to znaczy może przyczynić się do wzrostu atrakcyjności danego miejsca jako obiektu turystycznego. Oczywiście nie oznacza to że należy dbać tylko i wyłącznie o takie dziedzictwo na którym można dobrze zarobić było by to zdecydowanie nierozważne albo zwyczajnie złe. Przecież wszystko co wcześniejsze pokolenia wytwarzały w czym wyrażały swoje emocje artystycznie czy w inny sposób jest właśnie źródłem dumy z tego że się przynależy do danego narodu czy grupy społecznej. Czyli brak troski o dziedzictwo kulturowe oznaczałby w rzeczy samej też brak szacunku do historii samego narodu jak i jego samego . Nie można się nazywać prawdziwym patriota jeżeli się ma niewłaściwy i lekceważący stosunek do dziedzictwa narodowego. Wszyscy jesteśmy przekonani o ważności tego co dokonujemy w danej chwili i mamy nadzieję że następne pokolenia to docenią i uszanują.